خواندنی(نازنين نظام شهيدی)
نظرات ()

کتاب :ماه را دوباره روشن کن

شعر

با کرشمه پنهانش

                       آن سوی آینه.

                                   این سو : کتاب و میز و چراغ

   افسون دیده اش

                          روزنی به جهان کلام و لفظ

دیده چون فرو بندد٬

                           چه می ماند٬ بر جا

                                             جز کتاب و میز و چراغ؟

...............................................................................................................................................

                نعل نقره ای ماه

بین من و جهان

شب پرده می کشد

ناگاه ماه نو

آن سوی دریچه پدیدار می شود

                              تا

                                        خیال مرا ٬

                                               نعل تازه بربندد.

در پشت پنجره٬

اسبی سیاه با نعل نقره ای به انتظار سوار است .

                                                                                                 اردیبهشت ۶۹

....................................................................................................................................................

                     بهار

خش خش آرامی

پشت پنجره در باد

دریچه را که گشایم ٬

کرشمه شبحی مواج در هوا...

گویی لباس تازه خود را

بانو به پشت پنجره می دوزد.

..............................................................................................................................................................

              ماه را دوباره روشن کن

ما تنها میزبان مهتابیم

                           نه روزی که در نقش دیگرش تابید .

آه٬زنی که روز با نام تو

                             بر بام می گذرد!

دستهای زرینت باید سرزمینی دیگر را

                            نشانه رود

ما  میزبان آن ماهیم

                        که دیریست بر نمی تابد.

بانو ! ماه را دوباره

                     روشن کن...

.............................................................................................................................................................................................................................

                      سرزمین من

در کودکی باستانیم ٬

                       دور دست ها ٬

                              سرزمینی خاموش خفته است ٬

                                       که آرزوی سفر را

                                               بیدار می کند .

ساحل خوشبختی که کشتی ها

                            شراع بر کشیده

                                      بر کناره اش

                                               شادمانه

                                                      می گذرند٬

                              صور یا صیداست ؟

                               نمی دانم.

                              اما سرزمینی قدیمی است فنیقیه...

خانه های گلی

                        به کوچه های پر خم ٬

                                  خمیده طاقی ها٬

                                  و ازدحام حیات در بازار روز یکشنبه ای گمنام ٬

                    که طومار ابریشم ٬

                                 زنانی پوشیده در خمار سیاه را باز می کند.

                                       اورشلیم است یا جلیله؟

                                                    -که عزیز است ؟ـ

آیا  من آن ملاح فینیقی ام

                              که از سر اشتباه

                                      به کشتی دیگر نشست

                                             تا در سر زمینی دور گم شود ؟...



کلمات کلیدی :
نویسنده : شکوفه
تاریخ : ٢۱ دی ۱۳۸٦
زمان : ۸:٤٢ ‎ق.ظ


 

شارژ ایرانسل

فال حافظ