شعر من
نظرات ()

این شعر را بعد از کلاس مثنوی استاد قنادان گفته بودم:

وآبشارغزل وارهمچوخواب رسید                                                                                        

به شاخسارچناران،به برگ وبارچکید                                                                                                               

هزار نطفه خورشید در دلش بسته

 

هزار حرف نگفته، هزار بیم و امید       

 

به جویبار طلایی، به نقره های کلام

 

تمام دیده  ندید و ندیده ها را دید          

 

پرنده خواند سرودی به نام خاموشی                                                                                             

چه رازهای نگفته پر شتاب پرید          

 

طلسم کرد خداوند و نقش بست نامت را

 

کنار اسم خودش تا به شمس رسید       

 

و چید بساطی که نامش این دنیاست

 

«برای لحظه دیدار» در جهان تابید        

 

عبوس و تلخ و غمین می نمود با مردم

 

شکوهمند و عظیم، بر تو تابناک دمید   

 

«ز خویشتن بگذر» تا مجال  او باشی

 

عتاب کرد تو را با عذاب های شدید      

 

چو مثنوی و غزل در تو دف زد و جوشید

 

توآهویی که اسیرو ازچشمه های او نوشید

 

غریب بود تو گویی جهان بر او کوچک

 

                                               رمانده بودجهانی و رازناک رمید   

                                                 

هنوز مثنوی ات توی این جهان غوغاست

 

هنوز از ازلش هیچ کس به گرد آن نرسید

 



کلمات کلیدی : شمس، مولانا، مثنوی
نویسنده : شکوفه
تاریخ : ٩ شهریور ۱۳۸٧
زمان : ۱:٠٤ ‎ق.ظ


 

شارژ ایرانسل

فال حافظ