شعر من
نظرات ()

به دوست شاعری که دارد بالهایش را رفو می کند، به پاس فرصت  صحبتی که داشتیم:

 

 

فرصتی نادری

که بی دغدغه رهگذران

                          پهن کنم بساط دیوانگی ام را

 

می ربایمت از لحظه هایی که نیست

               به شیرینی حبه قند های  کودکی از قندان

 

رنگین کمان پس باران دلتنگی

بهار وزیده در شاخه های عریان تنهایی

نشایم کن

        در آمد و شد پاهای زمان

               تا قصیده  رنجهایت را

                 مخمل سبز شالی بپوشانم.

 

 

 

                                                                                           30/06/1387



کلمات کلیدی : شعر، نشا، شالی، بساط
نویسنده : شکوفه
تاریخ : ۳٠ شهریور ۱۳۸٧
زمان : ٦:۳٢ ‎ب.ظ


 

شارژ ایرانسل

فال حافظ