ویرایش یک شعر

از همسرم سپاسگذارم که زحمت تایپ این شعر  را کشیده است و تشویقم  می کند .

سکوت که حرف می زند

هوای خانه ابر می شود

نگاه تو به روی چای نیم خورده سبز می شود

پرنده پر نمی کشد

                            - به بازوان تو -

                                                     که بالش من است

                             و خیس می شود

بهار لحظه های من گذشت

و خار های سر نوشت

                                خلوص خلوت مرا

                                                           خلید

 دو باره پیش چشم تو

                                 مچاله می شوم

ورق ورق زندگیم

                     پاره می شود

                                   به روزهای بعد

                                                      حواله می شوم

هوای خاطرات من

                     پس است

به هر چه که رو می کنم

                              نه ........بگذریم

                                               مرا شکوه چشمهای تو بس است

به استکان چای نیم خورده خیره می شوم

به سهم خورده و نخورده ام

و این که من ، شگفت !

                                  هنوز هم نمرده ام

پرنده می شوم

سکوت هم

                   ترانه است

                                                                                           ۸۲/۵/۳۰

 

/ 4 نظر / 4 بازدید
ب ا ن ی

1.. سلام 2.. به آقای همسر سلام مخصوص برسانید 3.. بخیل نیستیم ولی نمیدانیم چطور بفرستیم 4.. شعرت جالبه .. بازگشت امید رو میرسونه .. حالتی که ما روزانه تکرارش میکنیم .. هی نا امیدی ..هی امید 5.. مرسی که شاعرانه مرا ورق میزنی ...................................... بانی[گل]

محمود

گمونم خودتم وبلاگتا باز کردی و دیدی که بد باز میشه و ترتیبش به هم خورده نمیدونم شاید مونیتور شما از این عریضا باشه و مشکلی به وجود نیومده باشه بگذریم ممنون که اومدی نه اون کتاب را نخوندم اگه مشخصات دقیق تری بدی پیدا میکنم می خونم راستی شعر از خودتونه قشنگ بود

فرزاد

سلام خیلی قشنگ بود شکوفه آفرین به خودت و همسرت که در این دوره زمونه حال و حوصله تایپ کردن رو داره [چشمک] پیروز و موفق و سربلند باشید

مریم

[گل][گل][گل]