شعر من

تقدیم به ماجده که سالها مادری ام کرد:

دلتنگ که می شوی

بهار که نه 

                    تابستان باید کوله بارش را

                      به انجمادی نفس گیر هدیه کند.

چنانی که می پرسم

                      طلوع دوباره لبخندت را مست خواهم شد؟

دلم هزار راه ...

تا بن بست تو که به هزارویک دوراهی ختم می شود.

می خواهمت

                  چنان تشنه که بی بال ...

نگاهت افق های ظهر دلتنگی

بخند بانوی ناگزیر در باران

بتاب آفتابی پنهان.                                                                  ۴تیرماه ١٣٧٨

/ 10 نظر / 5 بازدید
عظیمی

سلام روزتان مبارک باد و خدا مادر مهربانتان را بیامرزد. شعر زیبایتان حس خاصی در دلم پدیدآورد[قلب]

بااانی

تستاهل و أكثر ............................... [گل][خداحافظ]

محمود

شعرتا خوندم نمیدونم بقیه چی بگن ولی من خوشم اومد راستی کامپیوتر خرابه الانم تو کافینتم یه مدت دیر به دیر میام تا کامپیوتر درست بشه قربونت

امیر حسین

شعر زیبایی است[قلب][قلب][گل]

ماجده

باز هم سلام امروز تصمیم گرفتم روزهای هفته را تقسیم بندی کنم هر روز 3 وبلاگ را سر بزنم کالمل بخوانم و کامنت بذارم روزهای چارشنبه برای تو خوبه ؟؟ کارهات خیلی خوبه بخدا بی شوخی می گم بخصوص این یکی که در وصف من گفتی بال در آوردم هههههه این تصویر یه خنده است بعد اگه چشماتو ببندی صداشم می شنوی . دوست دارم بای

مریم رزاقی

سلام شکوفه کوچولوی مهربان من . تو کجایی عزیزم . خدا نکند که بزرگ شده باشی

شقایق براتی

دوست داشتنی تر از یک تو صیف بود تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد حیف باشد که تو باشی و مرا غم ببرد [گل][دست][گل][قلب][گل]