شعر های من (8) و (9)

خانه دلتنگت بود

کابوس های شبانه

                           نبود تو را جار می زدند

عوض کردن هیچ خیابانی

                            تازه ام نمی کرد

 لباس نو

                              بر تنم زار می زد

و کفش ها

                  همه تنگ

...                   

    عذرم را بپذیر

               و نادانی ام را

                               ای شعر

که در تمام این سال ها

         صندلی مخصوص تو را

                           به دیگران تعارف کرده بودم.

                                                               ۲۷ دی ۸۶ تهران

                                     ۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰

چرا

کسی به من نمی گوید

        نرو

              نکن

                      نبین

                            نخوان

هر روز

          از آینه می پرسم

          دلیل این همه انکار چیست؟

چرا از خودت

        پرنده       هوا        

                         شعر      خدا

                                       دریغ می کنی؟

                                                                       ۲۳ دی ۸۶ تهران

        

 

/ 3 نظر / 6 بازدید
مژده

سلام عزيزم مثل خودت رها مثل دلت قشنگ بروزم سر بزن.

فائزه رسکتی

سلام خانم صمدی از ماجده به اينجا رسيدم. خوشحالم از شاعران خوب ديارم شعر می خونم.وبلاگ مبارک باشه.به من سر بزنيد. موفق باشيد.

مژده

سلام دلتنگت بودم سر زدم دل نوشته هات رو بخونم جديد نمی زنی دوست دارم